هادی امینیان

در تابستان، سلول از بوی کهنگی عرق بدن و هوای دم کرده غیر قابل تحمل می شود و نفس کشیدن دشوار. رفتن یکی و آمدن دیگری به سلول، کنجکاوی بر می انگیزد. من در سلول ٥ هستم. اینجا به نوعی قلمرو من محسوب می شود و من حاکم آن هستم. مشغولیت من خواندن کتبیه نام هاست روی دیوار. تاریخی را که نام ها ثبت شده اند، سعی می کنم انطباق دهم که در آن زمان من کجا بوده ام. در زمان معلق ام و روی پل رویا. بی بی ام را می بینم با چشمان سیاه اش که پدرم عاشق آنها بود، با خطوط کبود رگ های دو دستش که مثل جغرافیای زمین پیر هستند. زبانش را، که به تکه چرم خشک می ماند، بر روی لبان قیطانی اش حرکت می دهد. گویی چیزی را گویه می کند " به کجا؟ چه کسی؟ با این زانو درد و بی کسی؟»

بسیاری از سال‌های دهه‌ی شصت به‌عنوان سال‌های سیاه و خونین حکومت جمهوری اسلامی، سال‌های کشتار بی‌پایان مخالفان سیاسی و عقیدتی در ایران، یاد می‌کنند.

شاید بتوان نقطه‌ی اوج این کشتارها را تابستان ۱۳۶۷ نامید. بنا بر آمار منتشر شده توسط سازمان عفو بین‌الملل، در این تابستان بیش از سه هزار زندانی سیاسی‌ـ عقیدتی طی دو ماه، بدون دادگاه، به چوبه‌های دار سپرده شدند.

«گلزار خاوران»، آنچنان که خانواده‌ها آن را می‌نامند، یکی از گورستان‌های دسته‌جمعی در جنوب شرقی تهران است که محل دفن این زندانیان می‌باشد. گلزار خاوران به شکلی تبدیل به میعادگاه خانواده‌های جان‌باختگان دهه‌ی شصت شده بود؛ میعادگاهی که البته در سال‌های اخیر با ممانعت‌های پی‌درپی جمهوری اسلامی در سکوتی سرشار از ناگفته‌ها فرو رفته است.

منیره برادران از زندانیان سیاسی دهه‌ی شصت، که بردارش را در کشتارهای همین دهه از دست داده است، یکی از مسئولان سایت اینترنتی «بیداران» است. به تازگی صفحه‌ای در این سایت انتشار پیدا کرده با نام «خاوران مجازی». او انگیزه‌ی ایجاد خاوران مجازی در سایت بیداران را این گونه توضیح می‌دهد: