نشست بررسی «وضعیت حقوق بشر در ایران» در شورای حقوق بشر سازمان ملل روز پنجشنبه، ٢٠ خرداد، در ژنو برگزار می شود. بناست هیئت ایران، به توصیه‌هایی که در جلسه فوریه گذشته شورا از سوی نمایندگان دیگر کشورها دریافت کرده است، پاسخ دهد.

تقریبا در تمام پاسخهایی که دولت جمهوری اسلامی ایران به پیشنهاد کشورها در نشست ادواری شورای حقوق بشر سازمان ملل در فوریه گذشته ارائه داده است، رد دروغ و فریب دیده می شود. در این نوشته من فقط به موارد اعدام، شکنجه و شرایط غیرانسانی زندانها می پردازم. ( عکس هیات نمایندگی جمهوری اسلامی در شورای حقوق بشر)

در روز های گذشته به روال هر سال مادر لطفی، قصد برگزاری مراسم سالگرد اعدام انوشیروان لطفی را داشت که بر اساس روش کار ماموران اطلاعاتی در سالهای اخیر، وزارت اطلاعات ضمن تماس با ایشان وی را از برگزاری مراسم منع می نمایند. مادر لطفی ضمن تماس با خانواده های دیگر، مراسم را لغو نموده و تنها با حضور اعضای خانواده خود، مراسم خصوصی را برگزار می کنند. در ساعت ۱۱شب گذشته، ماموران به منزل ایشان هجوم برده و هر چند به داخل منزل نمی روند، اما از همه می خواهند که خانه را ترک کنند. ماموران با ضبط مدارک افراد، مراسم خصوصی مادر لطفی را به هم می زنند. مادر لطفی دچار حمله قلبی شده و به بیمارستان منتقل می شوند. بر اساس اطلاعات موجود، ایشان در بیمارستان ایرانمهر بستری هستند

شما حق دارید که فرزندان خود را به هر طریقی که سنت ها و آداب و رسوم تان ایجاب می کند، به خاک بسپارید. سالیانی بس دراز است که مردان و زنان مبارز میهن مان بدون آن که در دادگاهی عادلانه و مطابق با معیارهای بین المللی محاکمه شده و اجازه داشته باشند که به شکلی مناسب از خود دفاع کنند، به اتهاماتی مبهم چون اقدام علیه امنیت ملی، محارب و ملحد اعدام و یا قربانی ترورهای دولتی می شوند.

فرزاد کمانگر،شیرین علم هولی، فرهاد وکیلی،مهدی اسلامیان و علی حیدری

صبح یکشنبه ١٩ اردیبهشت ١٣٨٩

در زندان اوین به دار آویخته شدند

ایران خاطره آنچه فرزاد آموخت آنجه شیرین تاب آورد

و آنچه تبعیض در این سال ها بر مردم کردستان رفته است

را از یاد نمی برد

از این پس فریاد ما صدای اعتراض آنهاست

حضور نیروهای امنیتی چیز تازه ای نیست. از شهریورماه شیوه کارشان همین است. به محض اینکه به آنجا می رسیم و چرخی می زنیم و گل هایمان را می گذاریم، سر و کله نیروی انتظامی و گاه لباس شخصی پیدا می شود و چند مأمور از روی نرده ها به داخل می آیند و یا از بیرون ما را صدا می زنند و می خواهند که زودتر آنجا را ترک کنیم. واقعاً جای بسی تأسف است که پس از بیست و چند سال، همچنان برای رفتن به سر خاک عزیزانمان با مشکلات زیادی روبرو هستیم. راستی علت چیست؟! چرا از چند نفر مادر و پدر پیر و خانواده ها اینقدر هراس دارند؟!